У Гаўарда Філіпса Лаўкрафта ёсць творы, якія даследчыкі аб’ядноўваюць у “Цыкл сноў”, — з яго і выбраныя апавяданні гэтай кнігі. Пісьменніка шануюць перадусім як непераўзыдзенага майстра касмічнага жаху, стваральніка Ктулху і незлічонай колькасці пачвар, што ўвасабляюць абсалютны хаос, але зборнік, які вы трымаеце ў руках, запрашае ў падарожжа іншага кшталту. Гэта падарожжа ўнутр, у Краіну Сноў — прастору, дзе замест касмічнай пустэчы пануе найглыбейшая, часам амаль невыносная настальгія.
Падарожжы па краіне сноў — не проста гісторыі, гэта вытанчаная літаратурная спроба вярнуць страчанае. Героі гэтых апавяданняў, людзі з тонкім адчуваннем або выключным уяўленнем, не банальна ўцякаюць ад праблем эпохі і шэрасці рэальнасці. Яны — мройнікі, якія імкнуцца аднавіць страчаную сувязь з лепшым станам душы, здольным на здзіўленне. Дзяцінства, успаміны пра родны край, вобразы ціхага, старога дома, не забруджанага горам, — усе гэтыя элементы становяцца будаўнічым матэрыялам для Краіны Сноў. Гэта месца, дзе ўсё дагэтуль магчыма, дзе прыгоды і таямніцы не былі яшчэ выцесненыя рацыяналізмам і прагматызмам.
У гэтых апавяданнях выяўляецца балючая, але вельмі чалавечая рыса Лаўкрафта: ён, які так шчыра верыў у непазбежны, злавесны касмічны хаос, сам горача прагнуў вярнуцца ў дзіцячыя гады. Краіна Сноў для яго — гэта апошняя лінія абароны чалавечай душы супраць халоднай існасці. Жахі тут прысутнічаюць, але яны ўжо не з’яўляюцца асноўнай мэтай. Яны — перашкоды на шляху да самаўдасканалення і ўнутранага спакою. Пагрозы ў “Цыкле сноў” часцей за ўсё зыходзяць не ад знешніх істот, а ад разбуральнай сілы чалавечага расчаравання і няздольнасці супрацьстаяць перашкодам.